Moja działka ma niewiele ponad 3 ary, ale każdy metr jest tu przemyślany i wykorzystany. Ponad 2 ary zajmują uprawy – głównie warzywa oraz kilka krzewów owocowych. To właśnie one są sercem tego miejsca. Trawnik? Jest, ale raczej symboliczny. Bardziej traktuję go jak „podłogę na zewnątrz” – kawałek przestrzeni, gdzie można usiąść, odpocząć albo coś zrobić, niż perfekcyjnie przystrzyżony dywan zieleni.
Kwiaty również się pojawiają, ale w roli dodatku. Nie są głównym bohaterem – mają cieszyć oko, przyciągać zapylacze i po prostu uzupełniać całość.
Najważniejsze są dla mnie warzywa. Uprawiam głównie sprawdzone,
„pewne” odmiany – takie, które dobrze radzą sobie w naszych warunkach i
nie wymagają specjalnych zabiegów. Bez udziwnień, bez eksperymentów na
siłę. Stawiam na prostotę i niezawodność.
Kluczowe założenie?
Brak chemicznych środków ochrony roślin. Wszystko musi radzić sobie w
miarę naturalnie – przez dobór roślin, płodozmian i zdrową glebę. Przy ogórku jedynie troszkę więcej biegam - ale tu załatwiam sprawę jednym opryskiem.
Nie
mam szklarni ani tunelu foliowego, więc jestem w pełni zależny od pogody
i sezonu. To trochę ogranicza, ale jednocześnie daje większą
satysfakcję.
Plony z działki oczywiście lądują w słoikach. Najważniejsze
przetwory dla mnie to ogórki kiszone, buraczki tarte, cukinia lub
patisony w zalewie octowej, sałatka szwedzka oraz kompoty. To są takie,
których robiłem dużo i te akurat udało mi się zeszłej jesieni porobić.
Być może będę zwiększać różnorodność swoich słoików. Tego jeszcze nie wiem. W końcu tutaj chciałbym żyć głównie z zasobów ogrodu oraz okolicznych terenów. Wiadomo, że nie uda mi się całej potrzebnej żywności uprawiać i zbierać w okolicy. Chciałbym jednak ograniczyć zakupy warzyw czy owoców do minimum.
Efekt? Z działki pochodzi zdecydowana większość
mojego jedzenia. Dokupuję głównie produkty skrobiowe i tłuszcze, cała
reszta to efekt własnej pracy. To nie tylko sposób na jedzenie - to styl
życia, który daje poczucie niezależności i realnego kontaktu z tym, co
trafia na talerz.
Komentarze
Prześlij komentarz